Barbarella

“What’s that screaming? A good many dramatic situations begin with screaming…” – Barbarella

In cinefiele kringen wordt BARBARELLA wel eens omschreven als maf, eigenzinnig en cult. Niet onterecht. Enerzijds is de film een adaptatie van de gelijknamige Franse comic book van Jean-Claude Forest, die ophef veroorzaakte als een van de eerste erotische comic books in reguliere print. Anderzijds voel je de tijdsgeest van de Swinging Sixties overal in terug: in het setdesign, de haartooien en in de gedateerde voorstelling van vrouwen en seksualiteit. “The film could have been a truly feminist movie,” zei hoofdrolspeelster en feministisch icoon Jane Fonda toen, maar producer Dino de Laurentiis en regisseur Roger Vadim (Fonda’s toenmalige echtgenoot) vormden de film om tot een product voor de mannelijke blik.

Het resultaat is een soort van sciencefictionseksfantasie, die start in het jaar 4000. Het leven op aarde ziet er dan helemaal anders uit. Alles wat maximale efficiëntie in de weg staat, wordt vervangen door een beschaafder en efficiënter systeem. Seks verloopt hierdoor via pillen en psychocardiogrammen, om zo het lijfelijke aspect overbodig te maken. Dat de aarde als een koude plek in het planetenstelsel bekendstaat, mag dus niet verbazen. Astronaut Barbarella (Jane Fonda) moet van de president de gevluchte uitvinder Durand Durand terughalen naar de aarde. Hij heeft een krachtig wapen uitgevonden dat in de verkeerde handen voor massavernietiging zou zorgen. Tijdens haar intergalatische zoektocht naar deze kwaadaardige uitvinder, komt Barbarella in aanraking met allerlei zaken die op aarde ongehoord zijn, met de (seksuele) gevolgen van dien.

BARBARELLA staat – net zoals veel filmerfgoed – op een kruispunt: het is een overblijfsel van een tijd waarin scifi nog vaak werd beschouwd als een cultgenre waarin makers total loss konden gaan en vrouwen toch vooral voor verleiding moesten zorgen, terwijl andere makers scifi stilaan ook als een serieus filmgenre begonnen te omarmen (denk aan 2001: A SPACE ODYSSEY dat in hetzelfde jaar uitkwam). Het doet je denken: wat als BARBARELLA bij één van die laatste groep was beland? Wat als Fonda, die altijd al een remake van de film wilde draaien met een progressieve vrouwelijke astronaut aan het roer, mee gehoord zou zijn tijdens het maakproces? Dat Fonda niet betrokken is bij de geplande remake van Edgar Wright, met de veelbesproken actrice Sydney Sweeney in de hoofdrol, is alvast een gemiste kans.

BARBARELLA is onmiskenbaar één van de eerste scifi sensaties met een vrouw in de hoofdrol, die de taak krijgt om de wereld te redden (strak in het pak en geleid door de ene seksuele toespeling na de andere). Je zou kunnen zeggen dat Barbarella wandelde, zodat Ellen Ripley kon lopen.

BARBARELLA komt rechtstreeks uit de counterculture waar vrije liefde hoogtij vierde. Dat verklaart de veelkleurige konijnen alvast. Zet je schrap voor een psychedelische trip en onmisbare cult!