Le bleu du caftan
In een klein atelier in de medina van Salé, maakt Halim al zijn hele leven kaftans op de manier waarop zijn vader het hem leerde. Als maalem in de traditionele Marokkaanse kleermakerskunst, runt hij samen met zijn vrouw Mina de zaak. Wanneer de jonge Youssef als leerling wordt aangenomen, ontstaat een onuitgesproken spanning die hun vertrouwde evenwicht geleidelijk verstoort. Tussen meester en leerling groeit een intieme verstandhouding die ieder van hen confronteert met gevoelens van verlangen, loyaliteit en verbondenheid in tijden van kwetsbaarheid.
LE BLUE DU CAFTAN verweeft vakmanschap en intimiteit op een subtiele, maar intense manier. In het atelier zijn stof en lichaam nooit ver van elkaar verwijderd: elke steek, elke passing en elke aanraking draagt een vorm van aandacht in zich. Touzani gebruikt het ambacht hier niet louter als decor, maar als een spiegel voor haar personages. Wat onuitgesproken blijft, krijgt vorm in de handelingen van alledag en in de zorg waarmee zowel een kledingstuk als een relatie wordt onderhouden. De nadruk op aanraking en lichamelijkheid verleent de film daarbij een bijzondere zintuiglijkheid. De blauwe kaftan waaraan Halim werkt, loopt daarbij als een rode draad door het verhaal en krijgt gaandeweg een betekenis die verder reikt dan het ambacht alleen.
De film ging in 2022 in première op het Filmfestival van Cannes waar het de FIPRESCI-prijs won en was nadien Marokko’ s inzending voor de Oscars. Net als de caftan die erin wordt gemaakt, vraagt de film om geduld en toont het, steek voor steek, hoe zorgvuldig passie en intimiteit vormkrijgen in relatie tot het maakproces.
Deze vertoning maakt deel uit van ‘Gemaakt’ van Crafting Futures, een filmreeks over ambachten en de waarde van maken.
Speeltijden
Voorafgaand aan de vertoning verzorgt Bert De Munck een inleiding waarin hij de film situeert binnen een bredere maatschappelijke en historische context. Na de film gaat Vic Bervoets dieper in op de betekenis van lichamelijkheid en intimiteit binnen ambachtelijke maakpraktijken, en hoe aanraking en zorg daarbij ook dragers worden van emotie en verbondenheid.
