Pale Flower

Masahiro Shindo’s PALE FLOWER speelt zich af in het duistere universum van yakuza’s (een soort Japanse maffia) en clandestiene goktenten en ontvouwt zich als een Japanse variant op de klassieke Amerikaanse film noir.

Ryō Ikebe, als een Japanse Alain Delon het toonbeeld van koele elegantie, vertolkt yakuza Muraki, die na zijn vrijlating uit de gevangenis opnieuw wordt meegezogen in de criminele onderwereld. Daar begint hij een intense, zelfdestructieve relatie met Saeko, een gokverslaafde vrouw die hunkert naar steeds hogere inzetten om de leegte in zichzelf te vullen.

Naast de iconische, contrastrijke zwart-witbeelden is het vooral de soundtrack die de film laat opmerken. Avant-gardistisch componist Tōru Takemitsu vermengt westerse jazz met traditionele Japanse elementen, wat resulteert in een beklemmende, dissonante soundtrack. Die spanning wordt verder versterkt door het gebruik van het Japanse kaartspel hanafuda, een spel dat vooral onder yakuza’s werd gespeeld en zelfs voor het toenmalige Japanse publiek vaak onbekend was. Juist doordat de spelregels voor veel kijkers ondoorgrondelijk zijn, ontstaat een ander soort suspense: niet door begrip van het spel, maar door blikken, montage en muziek voel je wat er op het spel staat.

PALE FLOWER behoort tot de Japanse New Wave die begin jaren zestig opkwam en zich kenmerkte door visueel experiment en het aansnijden van taboe-onderwerpen als criminaliteit, seksualiteit en drugs. Hoewel gangster- en yakuzafilms in die periode een populair genre waren, had geen enkele de gedurfde vormgeving of het radicale geluid van Shinoda’s film. Mede daarom bleef de film maandenlang op de plank liggen bij studio Shochiku, die de nihilistische plot en expliciete gokscènes te immoreel vond. Uiteindelijk kwam de film in 1964 toch uit, waarna PALE FLOWER uitgroeide tot een grote hit.

Deze film maakt deel uit van Lucky Chance (27 feb-1 mrt): een driedaags filmfestival over de mens en zijn verlangen naar gokken.