The Hitch-Hiker

Wanneer twee vrienden op een trip naar Mexico een lifter oppikken, blijkt de man een gestoorde crimineel te zijn op de vlucht voor de politie. Hij gijzelt de twee en dwingt hen door te rijden in een poging om de autoriteiten te omzeilen. Onderweg onthult de lifter zijn sadistische aard en treitert en bedreigt hij de twee vrienden onophoudelijk. “You guys are soft. You know what makes you that way? You’re up to your neck in IOU’s. You’re suckers! You’re scared to get out on your own. You’ve always had it good, so you’re soft. Well, not me! Nobody ever gave me anything, so I don’t owe nobody!”

THE HITCH-HIKER is een no-nonsense film noir die te boek staat als de eerst film noir geregisseerd door een vrouw. In dit geval gaat het om doorwinterd actrice Ida Lupino. Zij begon haar acteercarrière in de jaren 30 en verwierf naambekendheid in Hollywood met rollen in film noir kaskrakers zoals HIGH SIERRA en THEY DRIVE BY NIGHT.

Ida Lupino maakte er een gewoonte van om op set tussen de verschillende takes bij te leren over de verschillende functies binnen filmmaken. Vooral het regisseren sprak haar aan. In de hoop ooit zelf in de regiestoel plaats te nemen, startte Lupino samen met haar echtgenoot een onafhankelijk productiebedrijf. Zo begon haar carrière als regisseur, met als soloregiedebuut NEVER FEAR in 1949. Lupino maakte enkele aangrijpende drama’s over taboeonderwerpen, zoals verkrachting (OUTRAGE) en bigamie (THE BIGAMIST), en legde zich in THE HITCH-HIKER toe op film noir, wat vaak als een mannelijk genre wordt gezien. De spannende thriller met een volledig mannelijke cast, werd haar meest veelgeprezen film als regisseur.

THE HITCH-HIKER springt als film noir uit boven het genre. Het is geen typisch verhaal over gangsters versus politie. Lupino legt de focus op de gestoorde crimineel en zijn twee gijzelaars, die hun lot almaar zwarter inzien. Voor de autoscènes koos Lupino claustrofobische nachtelijke shots, die ze afwisselde met drastische wissels naar shots overdag tijdens de verschillende stops die het drietal maken. Lupino ontdoet het genre van zijn glamour, zonder femmes fatales en schaduwrijke stadscinematografie, en baseert zich op een akelig waargebeurd verhaal dat de enge realiteit van willekeurig en psychologisch geweld blootlegt.

Met THE HITCH-HIKER brak Lupino barrières voor vrouwelijke regisseurs door meesterlijk te tonen dat vrouwen net zo goed rauwe, gewelddadige onderwerpen konden aanpakken als mannen.