Araya

De restauratie van Margot Benacerrafs briljante film ARAYA is een mijlpaal binnen de filmgeschiedenis. De film werd onthaald als een meesterwerk van poëtische cinema en als een voorloper van feministische Latina cinema.

Het schiereiland van Araya in het Noordoosten van Venezuela is een van de meest droge plekken op aarde. Sinds 500 jaar, na de ontdekking door de Spanjaarden, wordt op Araya manueel zout gewonnen. Een 17de-eeuws fort dat gebouwd werd om aanvallen van piraten tegen te houden, staat nog steeds overeind als een herinnering aan de dagen waarin zout bijna zo veel waard was als goud. Regisseur Benacerraf verbeeldt het leven van de salineros (zoutwinners) en het uitputtende werk dat ze leveren in adembenemende beelden. De Peredas familie werkt ’s nachts in de zoutmijnen, de Ortiz familie bestaat uit vissers en de Salaz familie verzamelt zout. Deze drie families en hun verhalen onderstrepen het zware leven in deze regio – een leven op de rand van uitsterven door de komst van de industriële exploitatie.

ARAYA werd bij zijn release vergeleken met grote namen zoals Flaherty’s MAN OF ARAN (1934), Visconti’s LA TERRA TREMA (1947) en Rossellini’s INDIA (1957). Maker Margot Benacerraf beschreef de films als “a cinematic narration based on script writing rather than a spontaneous action, a feature documentary, the opposite of Italian neorealism.” Een film van zo’n blijvende schoonheid dat Jean Renoir na het bekijken ervan tegen Benacerraf zei: “Above all … don’t cut a single image!”

Ter ere van wat het 100ste levensjaar zou zijn van deze uitzonderlijke filmmaker, vertonen we ook haar korte documentairefilm, REVERÓN (VE 1952 – 30′ EN OT), waarin Benacerraf de artiest Armando Reverón thuis opzoekt en zijn huiselijke leven en creatieve proces documenteert.

In de vorm van onze FILM CLASS PASS kan je de vertoningen en lezingen van het hele filmhistorische seizoen aan een aantrekkelijk combitarief volgen.