Dry Leaf

Geprezen filmmaker Aleksandre Koberidze’s nieuwste lo-fi parel draagt de naam van een voetbaltechniek waarbij de bal even door de lucht zweeft om vervolgens op onverwachte wijze naar beneden te vallen. Een perfecte metafoor voor deze etherische roadtrip die tijd uitrekt, ruimte buigt en je perceptie van schoonheid en lelijkheid zachtjes herschikt.

Lisa, een fotografe die verlaten voetbalveldjes op het Georgische platteland documenteert, is verdwenen. Haar vader Irakli (vertolkt door Koberidze’s eigen vader) besluit haar te zoeken, vergezeld door Levani, Lisa’s mysterieuze (en onzichtbare) vriend. Samen omzwerven ze het groene Kaukasuslandschap, waar dieren en dorpelingen — zichtbaar én onzichtbaar — hun pad kruisen.

Koberidze (WHAT DO WE SEE WHEN WE LOOK AT THE SKY?) filmde de hypnotiserende dwaaltocht met een oude Sony Ericsson-gsm, maar in zijn handen krijgen de korrelige pixels een schilderachtige gloed die doet denken aan de penseelstreken van Cézanne en Monet. De beelden worden gedragen door de bezwerende score van Giorgi Koberidze, de broer van de regisseur, waardoor DRY LEAF uitgroeit tot een intiem familieproject én een radicale meditatie over verdwijnen, loslaten en onderweg zijn — in de geest van de Iraanse grootmeester Abbas Kiarostami.