E.T. the Extra-Terrestrial (6+)

“E.T. phone home” is zo één van die zinnen in cinema die in het collectief geheugen gegrift staat. Voor velen onder ons was het een eerste ontmoeting met Steven Spielbergs filmische erfgoed, anderen onder ons zette het aan om zelf eens naar huis te bellen.

E.T. is een magisch wezen dat voor een hele generatie het gevoel van heimwee, het belang van vriendschap en de hoop om de weg naar huis terug te vinden, belichaamde. Met hun – in Spielbergs woorden: “E.T. is a plant-like creature, neither male nor female” – benige vingers, oplichtende hart en grote ogen, was E.T. gebaseerd op een denkbeeldig vriendje dat de regisseur na de scheiding van zijn ouders had gecreëerd.

Net zoals voor zijn bedenker, is E.T. ook voor Elliott, Michael en Gertie Taylor een troost nadat hun vader het gezin verlaat. De drie kinderen wonen samen met hun moeder in een nieuwbouwwijk in California. Op een avond landt een ruimteschip vol rimpelige kleine aliens in een woud om plantmonsters te verzamelen. Wanneer overheidsagenten arriveren, geraakt één van hen gescheiden van de rest. Elliott vindt de lieve alien nadat het gestrand is op aarde. Hij noemt het vreemde wezentje E.T. en brengt het mee naar huis, waar hij zijn nieuwe vriend voorstelt aan zijn broer en zus. E.T. vult de leegte die de kinderen voelen na de scheiding van hun ouders, maar al snel blijkt dat E.T. niet gemaakt is voor leven op aarde. Elliott verzamelt een team van redders en doet er alles aan om zijn dierbare vriend thuis te krijgen voor het te laat is.

Spielberg ging na hits zoals JAWS en RAIDERS OF THE LOST ARK voor deze film volledig voor een film op kindermaat. Letterlijk zelfs, want de regisseur besloot het grootste deel van E.T. THE EXTRA-TERRESTRIAL op ooghoogte van een kind te filmen om de connectie tot Elliott en E.T. ook in de cinematografie te reflecteren. Het resultaat werd een meesterwerk binnen het genre van de familiefilm. De aandoenlijke alien en zijn moedige vriend sluipen niet enkel het hart binnen van de kinderen in het publiek, maar raken ook een gevoelige snaar bij hun volwassenen. Iedere ouder heeft wel eens het verlangen gevoeld om een vlieg op de muur te zijn wanneer hun kinderen erop uit trekken en in E.T. vervult Spielberg dat verlangen. Maar wellicht nog het meest indrukwekkende aspect aan de familieklassieker is E.T. zelf. In een tijd voor CGI gemeengoed werd, was de alien een hoostandje van niet-digitale special effects. Animatronics, stuntmensen en poppenspel, silhouetten en goed geplaatste close-ups, E.T. voelt écht. En al de adoratie voor die kleine alien bundelt zich prachtig in één van de meest memorabele shots uit de filmgeschiedenis, waarin Elliott op de fiets met E.T. in zijn mandje gekaderd worden door de gloeiende volle maan.

Niet onverwacht dus dat E.T. THE EXTRA-TERRESTRIAL een klassieker werd binnen het scifi genre en één van de meest winstgevende films was van de 70s en 80s. Dat jeugdsentiment wil je toch met volgende generaties delen?