Ikiru

Hoe word je wakker uit een slaap die dertig jaar heeft geduurd? Kanji Watanabe is een grijze ambtenaar die decennialang stempels heeft gezet zonder ooit echt te leven. Pas wanneer hij hoort dat hij nog maar kort te leven heeft, begint de klok werkelijk te tikken. Akira Kurosawa — de meester van het samoerai-spektakel — ruilt hier het zwaard in voor een vlijmscherp, menselijk portret over de zoektocht naar betekenis.

Watanabe probeert zijn naderende einde eerst te verdoven in het nachtleven en in de levenslust van een jonge collega, maar vindt daar geen rust. De loutering komt pas wanneer hij besluit de eindeloze papieren rompslomp van zijn eigen kantoor te trotseren om één klein ding na te laten: een speeltuin in een arme buurt. Het is een strijd tegen de onverschilligheid van een systeem dat hij zelf mede in stand hield.

IKIRU (Japans voor ‘leven’) is een ode aan de daadkracht. In de beroemdste scène van de film zit Watanabe op een schommel in de sneeuw, zingend over de kortstondigheid van het leven. Het is een aangrijpend beeld van een man die, terwijl zijn lichaam hem in de steek laat, eindelijk heeft geleerd wat het betekent om er te zijn.