La Baie des Anges
“Love is just a game of chance.”
LA BAIE DES ANGES verwijst naar de baai van Nice, vlakbij het casinowalhalla Monte Carlo. Dit iconische casino stond al decor voor vele films, maar in LA BAIE DES ANGES komt de glamour en tragiek van het casino helemaal tot zijn recht. De iconische beginscène op de promenade des Anglais in Nice, op de tonen van de melancholische soundtrack van Michel Legrand, zet de toon voor de rest van de film.
De immer ondoorgrondelijke, en voor deze film platinablonde, Jeanne Moreau speelt de gokverslaafde Jackie, met Claude Mann als bankbediende Jean die wordt meegezogen in haar riskante wereld. Wat volgt is een typisch Demy droomachtige zwerftocht tussen casino’s, hotelsuites, auto’s en haute couture: de glamour en tragiek van de goktafel lagen zelden zo dicht bij elkaar. Het leven zelf lijkt voor Jackie niet meer dan een kansspel: ze heeft haar man, kind en rijkdom ingeruild voor de speeltafel. Jean, van nature voorzichtiger, staat zichzelf er een paar dagen lang toe ook zo te leven – niet wetend of leven met Jackie een winnend of een verliezend lot is.
In LA BAIE DES ANGES is het, in tegenstelling tot vele andere casinofilms, in wezen onbelangrijk of de spelers winnen of verliezen. Alleen de ervaring telt. De plot van de film belichaamt de kern van het gokken: niets is rechtlijnig of voorspelbaar, alles draait rond toeval en geluk. Daarmee behoort LA BAIE DES ANGES tot Demy’s somberste werken, zijn laatste film in zwart-wit; daarna stapte hij over op kleur met THE UMBRELLAS OF CHERBOURG.
Deze film maakt deel uit van Lucky Chance (27 feb-1 mrt): een driedaags filmfestival over de mens en zijn verlangen naar gokken.
