Laura

“I know it sounds suspicious, but I’m resigned to that by now. I’m a natural-born suspect just because I’m not the conventional type.”

Woorden die het karakter van playboy Shelby Carpenter (Vincent Price) samenvatten. En erop wijzen dat de samenleving ook in de jaren 40 niet veilig was voor zelfingenomen rokkenjagers. Carpenter verschijnt op het toneel als verdachte in de moordzaak van zijn verloofde Laura Hunt (Gene Tierney). Detective Mark McPherson (Dana Andrews) leidt het onderzoek naar de moord op de beeldschone Laura, een succesvolle marketing manager die met een schotwond in het gezicht wordt teruggevonden. Naarmate het onderzoek vordert, raakt Mark meer en meer geobsedeerd door Laura. “You’d better watch out, McPherson, or you’ll finish up in a psychiatric ward. I doubt they’ve ever had a patient who fell in love with a corpse,” waarschuwt Laura’s mentor en columnist Waldo Lydecker (Clifton Webb). Die waarschuwing komt te laat en Mark raakt volledig in Laura’s ban.

Otto Preminger was de tweede regisseur die aangesteld werd voor deze verfilming van Vera Caspary’s gelijknamige roman. Door een dispuut met Fox studiobaas Darryl F. Zanuck werd Preminger initieel geweigerd als regisseur en mocht hij enkel produceren. Rouben Mamoulian (gekend van o.a. QUEEN CHRISTINA) werd ingehuurd om te regisseren, maar hij legde al Premingers advies naast zich neer, wat volgens Preminger en zelfs Zanuck leidde tot een ondermaatse eerste versie. Wanneer Preminger uiteindelijk toch de regie zelf in handen neemt, doet hij meteen hetzelfde en negeerde het werk van Mamoulian, en gooide zelfs Laura’s portret buiten dat Mamoulians vrouw had geschilderd. Van een nieuw portret, tot een nieuwe cinematograaf en setdesigner en zelfs recasting. Helaas nam Preminger ook afstand van de feministische insteek van Vera Caspary’s boek en bracht hij LAURA terug tot een verhaal over drie mannen met een gedeelde obsessie voor een onbereikbare vrouw. Niet langer het middelpunt van het verhaal, maar ergens tussen slachtoffer en femme fatale in. Preminger wist hoe hij zijn publiek in de jaren 40 tevreden moest houden en dat deed je toen niet met feminisme, maar wel met een ridder op het witte paard. Maar LAURA doet gelukkig veel meer dan dat en houdt kundig het midden tussen noir, thriller en psychologisch drama, zijn ‘classics’ status meer dan waardig.