Le Grand Jeu

Een Belg die mee het poëtisch realisme vormgaf in Franse cinema? Die omschrijving vat Jacques Feyder: regisseur, scenarist en acteur die voornamelijk in Frankrijk werkte, maar ook uitweek naar de VS, Engeland en Duitsland. Hij begon zijn carrière als stille filmregisseur en maakte succesvol de overstap naar geluidsfilm. Feyder stond bekend als een inventief regisseur die de grenzen van zijn ambacht verlegde. Feyder zag zichzelf als een ambachtsman, maar verdedigde steevast zijn creatieve vrijheid als maker.

Voor LE GRAND JEU werkte Feyder samen met die andere Belg, die naar Frankrijk was uitgeweken, scenarist Charles Spaak. Feyder en Spaak werkten samen aan het scenario over de jonge Parijzenaar Pierre Martel, die door zijn luxelevensstijl met zijn geliefde Florence financieel ten onder gaat en intreedt in het Vreemdelingenlegioen. Samen met de andere huursoldaten, gaat Pierre naar een hotel, uitgebaat door de louche Mr. Clement en de waarzegster Ms. Blanche. In het hotel ontmoet hij de mysterieuze Irma, die als twee druppels water lijkt op Florence.

“Alors… je te fais le grand jeu?” vraagt Blanche aan haar klanten. Wil je het hele verhaal horen? En dat vraagt Feyder ook van zijn publiek. Tijdens zijn Hollywoodperiode had Feyder het idee om een dubbelrol uit te werken waarin de acteur die twee personages speelt voor één van de rollen gedubd wordt door een andere stemacteur. Dat idee kon hij uiteindelijk in LE GRAND JEU uitwerken en heeft een erg unheimlich effect. LE GRAND JEU werd een sleutelvoorbeeld van poëtisch realisme en zette de toon voor een reeks films die gedreven worden door romantisch fatalisme, zoals PÉPÉ LE MOKO, LE QUAI DES BRÛMES en LE JOUR SE LÈVE, en door een geromantiseerde antiheld. De dromerige melancholie van een gedoemd bestaan: dat is de wereld van Franse cinema in de jaren 30.