Magellan
Wie snel even Ferdinand Magellaan opzoekt, krijgt het vertrouwde beeld van een Portugese ontdekkingsreiziger die de eerste reis rond de wereld leidde. Zijn naam leeft voort in een zeestraat, twee sterrenstelsels en zelfs een pinguïnsoort. Achter die heldenstatus schuilt echter een brutale geschiedenis van koloniale onderdrukking, religieuze dwang en geweld.
Magellaan droomt van een nieuwe vaarroute naar het Oosten. Nadat de Portugese koning hem afwijst, financiert de Spaanse kroon zijn riskante expeditie. Voedseltekorten, stormen en muiterij maken van de overtocht een uitputtingsslag. Het grootste gevaar schuilt echter niet in de oceaan, maar in Magellaans groeiende overtuiging van zijn eigen gezag en historische bestemming. In de Maleise archipel ontaardt zijn missie in een koloniale campagne vol angst, verzet en geweld. De man die onbekende werelden wilde ontdekken, blijkt vooral gevangenzitten in zijn geloof, superioriteitsdenken en machtswellust.
Diaz, bekend van Norte, the End of History en The Woman Who Left, herschrijft dit verleden vanuit Filipijns perspectief. Terwijl Europese geschiedenisboeken ontdekkingsreizen nog vaak verheerlijken als staaltjes van durf en vooruitgang, richt hij zijn blik op degenen die de gevolgen ervan droegen.
Voor het eerst cast Diaz met Gael García Bernal (THE MOTORCYCLE DIARIES, Y TU MAMÁ TAMBIÉN, NERUDA) een internationaal bekende acteur als protagonist. Bernal maakt van Magellaan geen meeslepende avonturier of charmante schurk, maar een gesloten man die zich verschuilt achter religie en koninklijk gezag.
Verwacht geen klassieke historische spektakelfilm. Diaz presenteert het verleden als een verzameling sporen, stiltes en ontbrekende stemmen. En in plaats van epische gevechten zien we vooral wat het geweld achterlaat. Cameraman Artur Tort, bekend van zijn werk met Albert Serra die deze film produceert, vangt die momenten in beelden die tegelijk tastbaar en afstandelijk zijn. De jungle is geen pittoresk decor voor een Europees avontuur, maar een machtige omgeving die zich niet laat onderwerpen.
MEGALLAN herinnert aan antikoloniale films als Werner Herzogs AGUIRRE, DER ZORN GOTTES en Gillo Pontecorvo’s QUIEMADA!, waarin Europese expansiedrift eveneens omslaat in geweld en waanzin. Diaz volgt echter zijn eigen ritme en perspectief. Hij toont niet alleen de ondergang van één man, maar onderzoekt hoe koloniale daders tot helden uitgroeiden terwijl hun slachtoffers uit het collectieve geheugen verdwenen. Zo verbindt de film Magellaans verleden met een koloniale erfenis die vandaag nog steeds doorwerkt en amper wordt erkend.
