Night of the Living Dead
Op Halloween dopen we Freaky Friday eenmalig om tot Freaky Saturday met de vertoning van twee zombiefilms: George A. Romero’s horrorklassieker NIGHT OF THE LIVING DEAD en de surrealistische cultfavoriet MESSIAH OF EVIL.
NIGHT OF THE LIVING DEAD is een werkelijke mijlpaal in de horrorgeschiedenis, een film die elke liefhebber van het genre moet hebben gezien. De opzet is simpel: een groepje mensen verschanst zich in een oude, verlaten boerderij terwijl een horde vleesetende zombies hen omsingelt. Het ogenschijnlijk simpele plot terzijde, was de film heel gelaagd, vernieuwend en zelfs controversieel voor zijn tijd. Een zwarte acteur casten als hoofdrol was zeker geen evidentie in de jaren ‘60. Destijds was er ook geen sprake van leeftijdsrestricties op vertoningen. De film werd, zoals toen gebruikelijk was, gespeeld als matinee op een zaterdagmiddag. Zo getuigt Roger Ebert over zijn vertoning in 1969: “The kids in the audience were stunned. There was almost complete silence. The movie had stopped being delightfully scary about halfway through, and had become unexpectedly terrifying. There was a little girl across the aisle from me, maybe nine years old, who was sitting very still in her seat and crying”. Kinderen niet toegelaten dus…
George Romero’s film wijkt af van de zombiefilms uit de jaren ‘30 en ‘40 zoals WHITE ZOMBIE en I WALKED WITH A ZOMBIE, waar de doden in Haïti en de Caraïben tot leven worden gewekt via voodoorituelen. Geen exotische plekken, maar een doodgewone boerderij met realistische personages. Het woord zombie horen we zelfs geen enkele keer doorheen de film. In deze film is er enkel sprake van ‘flesh-eating ghouls’.
Veel van de genre tropes die we tot op de dag van vandaag associëren met zombies worden hier voor de eerste keer gebruikt: ze eten mensenvlees en kunnen enkel gedood worden door een schot door het hoofd. Quasi elke zombiefilm die na 1968 werd gemaakt, is op een manier wel schatplichtig aan Romero’s meesterwerk. Must watch!
