Nightshift

Terwijl Londen langzaam indommelt, komt in de lobby van het Portobello Hotel een heel eigen universum tot leven. Achter de balie observeert een hotelreceptioniste — een rol van punkicoon Jordan — de bonte stoet die de nacht doorkruist: van luidruchtige punkrockers en goochelaars tot schijnbaar keurige zakenmensen. Naarmate de uren verstrijken, vervaagt de grens tussen routine en fantasie, en transformeert de alledaagse hotellobby in een bijna surreële ruimte waar de logica van de dag niet langer geldt.

Regisseur Robina Rose putte voor NIGHTSHIFT uit haar eigen ervaringen als nachtreceptioniste en filmde dit sfeervolle portret in slechts vijf nachten op locatie. Het resultaat is geen klassiek drama, maar een poëtisch mozaïek dat de Londense underground van de vroege jaren tachtig ademt. De film voelt precies als het soort intieme, onafhankelijke cinema waar filmmaker Derek Jarman zo hartstochtelijk voor pleitte.

Na decennia in de schaduw te hebben gestaan, keert dit meesterwerk eindelijk terug in een prachtige 4K-restauratie. Het is een zeldzame uitnodiging om mee te dwalen in een wereld die normaal gesproken alleen toebehoort aan de nachtbrakers en de dromers. En mocht je tijdens de film zin krijgen in een donut? Vraag de receptioniste dan eerst even hoe vers ze zijn.

“It is quite likely you may not have heard of [UK filmmakers] Robina Rose, Peter Watkins, Bill Douglas, Terence Davies, Chris Petit, Ron Peck – and forgive me if I include myself. The cinema I love hardly exists in this country, and where it exists it is fragmented and discontinuous; it’s largely ignored by the mainstream and because of this it’s a cinema that is often private, that uses the direct experience of the filmmaker, and is more likely to be in 16mm or Super 8 than 35mm. With luck it will have ​‘real’ people, not Equity members who will be characters. The director will have made it without the normal funding mechanism, and he or she will certainly never have worked for a TV company.” – Derek Jarman, diary 10 November 1983