Têtes brûlées
De twaalfjarige Eya verliest onverwacht haar oudere broer Younès. In de nasleep van dat verlies zoekt ze houvast in religie, rituelen en de nabijheid van vrienden en familie, maar uiteindelijk moet ze vooral leren vertrouwen op haar eigen verbeelding en veerkracht om haar verdriet te dragen. Wat zich ontvouwt is een teder en gelaagd portret van rouw, dat het begrip “coming of age” een nieuwe, diepere betekenis geeft. Safa Gharbaoui vertolkt Eya met een opmerkelijke vanzelfsprekendheid— puur, ingetogen en volledig geloofwaardig.
Met TÊTES BRÛLÉES levert Maja-Ajmia Yde Zellama, een 31-jarige Brusselse regisseur met Deens-Tunesische roots, een intens en doorleefd debuut af. Ze realiseerde de film onder de vleugels van Nabil Ben Yadir (LES BARONS, ANIMALS), als zijn protegé. Zellama verloor als kind haar broer en tijdens het maakproces ook een neef—ervaringen die voelbaar doorwerken in de film. Hoewel het verhaal fictief is, draagt het een onmiskenbare emotionele waarheid in zich: een film geboren uit noodzaak, die een intiem rouwproces met de kijker deelt. Haar eigen vader vertolkt bovendien de vaderfiguur in de film.
De film kiest niet voor een klassiek narratief, maar voor een beleving waarbij je als kijker wordt uitgenodigd om mee aanwezig te zijn bij het verdriet en bij de manieren waarop mensen daarin naar elkaar toe bewegen. In tedere momenten van intimiteit, zoals de jonge mannen die elkaar omarmen en troost bieden, doorbreekt de film hardnekkige stereotypen en brengt ze een zelden getoonde zachtheid naar het grote scherm. Visueel wordt dit alles met grote zorg en nabijheid vastgelegd door Grimm Vandekerckhove, bekend, van zijn samenwerking met Bas Devos (HERE). Net als Devos richt Zellama haar blik op het kleine, het alledaagse, het bijna onzichtbare—en maakt ze precies daarin iets groots voelbaar.
Zoals Zellama zelf zegt: “Ik wil de diversiteit in diversiteit tonen.” Ze toont religie niet als statement, maar als wat het voor velen ook gewoon is: een stille, vanzelfsprekende manier om verbinding te zoeken, om samen te komen, om betekenis te geven en om te helen in moeilijke tijden.
Op het Internationaal Filmfestival Berlijn kreeg TÊTES BRÛLÉES een speciale vermelding in de Generation 14+ competitie, en op Film Fest Gent won de film de publieksprijs—een erkenning die de bijzondere emotionele kracht van de film treffend onderstreept.
