The Long Goodbye

Hoe haal je Philip Marlowe uit de schaduw van Humphrey Bogart? Robert Altman vond het antwoord door de legendarische speurder uit de jaren veertig te trekken en hem te laten ontwaken in de lome, narcistische roes van het Los Angeles van de jaren zeventig. Het resultaat is een radicale heruitvinding van een icoon.

In de handen van Elliott Gould is Marlowe geen “hard-boiled” detectieve, maar een mompelende antiheld die met een laconiek “it’s okay with me” door de stad dwaalt. Hij oogt voortdurend verveeld, bijna slaapwandelend door een web van corruptie dat hem nauwelijks nog lijkt te raken. Terwijl hij halfslachtig de onschuld van een vriend probeert te bewijzen (en voer voor zijn kat gaat kopen), stuit hij op krankzinnige gangsters en destructieve schrijvers, gevangen in een sfeer die het midden houdt tussen een droom en een morele leegte.

THE LONG GOODBYE is de definitieve neo-noir: een film die minder om het plot draait en meer om de dwalende ziel van een man die zijn eigen tijdperk simpelweg heeft overleefd.