Magnolia

Filmgeschiedenis vertelt het verhaal van films die constant verder bouwen op elkaar. Als één hedendaagse regisseur dat weet, is het wel Paul Thomas Anderson, PTA voor professionele doeleinden. In PTA & HIS MASTERS kijken we naar de officieuze filmische voorouders van Paul Thomas Anderson. We plaatsen de regisseur – een van de grootste Amerikaanse regisseurs van zijn generatie – naast de invloeden die hij ongegeneerd citeert in zijn werk. In PTA & HIS MASTERS linken we MAGNOLIA aan Robert Altmans SHORT CUTS.

Voor zijn derde film kreeg PTA de touwtjes volledig in handen van studio New Line Cinema. Hij mocht zelf de finale montage bepalen en die vrijheid leidde tot een episodisch lappendeken van negen verschillende personages en hoe hun levens uiteindelijk met elkaar verbonden zijn. De personages zijn elk op hun manier op zoek naar liefde, vergiffenis en verbinding in San Fernando Valley. We ontmoeten een huidig en gewezen wonderkind van de tv-show “What Do Kids Know?”, de presentator van de show en zijn vervreemde en verslaafde dochter, een incompetente politieagent, een succesvolle misogyne motivatiespreker, zijn stervende vader, diens trofeevrouw en verpleger. Elk personage worstelt met gebeurtenissen uit het verleden en is eenzaam en gebroken en op zoek naar connectie.

PTA liet zich voor de film inspireren door de muziek van singer-songwriter Aimee Mann, die vanzelfsprekend ook op de soundtrack te horen is. Van een sing-along op het nummer Wise Up tot de onvergetelijke eindscène op de tonen van haar nummer Save Me. PTA omarmt Manns invloed helemaal. “What Simon and Garfunkel is to THE GRADUATE, Aimee Mann is to MAGNOLIA”, onderstreept de regisseur. PTA citeert ook letterlijk een muziektekst van Mann in een dialoog tussen twee personages: “Now that I’ve met you, would you object to never seeing me again?”.

Niet enkel muziek, maar ook zijn persoonlijke leven blijft een inspiratiebron voor PTA’s werk. Voor de verhaallijn van de stervende vader baseerde PTA zich op zijn eigen ervaringen. PTA’s vader was enkele jaren daarvoor gestorven aan kanker. De memorabele rol van Tom Cruise als Andrew Tate avant-la-lettre schreef PTA met Cruise in gedachten. Als fan van PTA’s tweede film BOOGIE NIGHTS, was superster Cruise vragende partij om samen te werken. Cruise was aanvankelijk onzeker om zo’n over-the-top personage te spelen, maar werd voor zijn overtuigende vertolking beloond met een Oscarnominatie en won een Golden Globe. Respect the cock and tame the cunt, weet je wel. Het is griezelig hoe accuraat PTA de opkomst van alpha male brainwashing voorspelde.

Op filmisch vlak eert PTA zijn grote voorbeeld Robert Altman met MAGNOLIA. Hij ontleent de discontinue vertelstijl en het gebruik van een ensemblecast aan Altmans oeuvre, meer bepaald aan de film SHORT CUTS (1993). MAGNOLIA en SHORT CUTS zijn beide opgebouwd rond elkaar kruisende verhalen met Los Angeles als decor en beslaan een korte tijdsspanne in het leven van hun personages. Anderson karakteriseert zijn personages, net als Altman, aan de hand van conversaties en op narratief vlak voeren beiden vervreemde vaders met een schuldgevoel op. Over het algemeen verdient geen enkele ouder in MAGNOLIA of SHORT CUTS een Beste Ouder-mok. Beide regisseurs laten ook de natuur ingrijpen in hun films. Bij Anderson regent het kikkers en bij Altman vindt er een aardbeving plaats. Toeval of niet, beide films hebben exact dezelfde speelduur: drie uur en acht minuten. Elke seconde de moeite waard. Robert Altman vertelde in een interview dat PTA openlijk tegen hem zei “all I’m doing is ripping you off”. Maar gelukkig ziet de auteur daar geen graten in: “That kid Anderson is really, really talented. He’s a real artist, our best hope.” Soms moet je het toch hebben van je helden.