Sound of Falling

Vier jonge meisjes in vier verschillende tijdperken. Alma, Erika, Angelika en Lenka brengen hun tienerjaren door op dezelfde boerderij in het noorden van Duitsland. Terwijl het huis in de loop van de eeuw verandert, weerklinken de echo’s van het verleden tussen de muren. Ondanks de jaren die hen scheiden, lijken hun levens op elkaar te reageren.

Doorheen verschillende historische periodes, volgt de Duitse cineaste Mascha Schilinski de vertakkingen van gedeeld leed onder de vier jonge vrouwen. De hoeve waar ze elk om beurt wonen vormt het uitgangspunt voor een sensorieel spookhuisverhaal waarin de verhaallijnen uiterst elegant en uitgebelanceerd, als een aquarel, in elkaar overvloeien. In een quasi archeologische onderneming om de emotionele lagen van het erfgoed te ontleden, vormt niet de chronologie, maar de belichaming van intergenerationeel trauma de leidraad.

Het bejubelde SOUND OF FALLING gaat niet enkel over kijken, maar ook over (ongewenst) bekeken en onzichtbaar gemaakt worden. Schilinski en cinematograaf Fabian Gamper lieten zich inspireren door het oeuvre van de Amerikaanse fotografe Francesca Woodman, bekend om haar wazige, droomachtige (zelf)portretten van een etherische kwaliteit. Dat aspect roept ook Sofia Coppola’s THE VIRGIN SUICIDES (1999) en THE BEGUILED (2017) op.

“One of Cannes’ best and most memorable films,” schreef The New Yorker: SOUND OF FALLING was inderdaad de grote verrassing van het filmfestival van Cannes vorig jaar, met de Juryprijs en een nominatie als Duitse Oscarinzending als bekrachtiging.