The Turin Horse

Op 3 januari 1889 ziet de filosoof Friedrich Nietzsche hoe een paard op straat in Turijn wordt afgeranseld. Hij valt het dier huilend om de nek en verliest op slag zijn verstand. De geschiedenis vertelt ons wat er met de filosoof gebeurde, maar Béla Tarr stelt de vraag die niemand stelde: wat werd er van het paard?

In dit monumentale sluitstuk van zijn oeuvre voert de Hongaarse grootmeester ons naar een desolate, door storm geteisterde hoogvlakte. Hier volgen we zes dagen uit het leven van een koetsier, zijn dochter en hun weigerachtige paard. Hun bestaan is gereduceerd tot een monotone cadans van basale handelingen: het aantrekken van kleren, het halen van water en het eten van een gloeiend hete, kale aardappel. Elke beweging is een strijd tegen de tijd en de elementen.

THE TURIN HORSE is de “antischepping” van de wereld, schreef Ronald Rovers in zijn recensie voor VPRO Cinema. Waar de wereld in zes dagen werd opgebouwd, breekt Tarr hem hier in zes dagen af. Terwijl de wind onophoudelijk om het huis giert, dooft de levenskracht langzaam uit: de put droogt op, het paard weigert nog te eten en uiteindelijk verdwijnt zelfs het licht. Wat overblijft is een verstikkende stilte in de totale duisternis. Het is een compromisloos en hypnotiserend meesterwerk over de zwaarte van het menselijk tekort en de onvermijdelijkheid van het verval.