Wanda

De grauwe mijnstreek van Pennsylvania vormt het decor voor een vrouw die langzaam uit haar eigen leven lijkt weg te sijpelen. Wanda, gespeeld door regisseur Barbara Loden zelf, is een breekbare verschijning die door de dagen dwaalt in een waas van gelatenheid. Ze verschijnt te laat en met krulspelden nog in het haar bij haar eigen echtscheiding en staat zonder verzet haar kinderen af. Wat volgt is een doelloze zwerftocht langs troosteloze motels en vervallen bars, gedreven door een diepe, existentiële verveling.

Met deze film schoot Loden een rauw stuk cinéma vérité dat mijlenver afstaat van de gestileerde romantiek van Bonnie and Clyde. Wanneer Wanda aanhaakt bij de norse overvaller Mr. Dennis, ontstaat er geen glamoureus outlaw-epos, maar een pijnlijk relaas van wederzijds onvermogen. Wanda is geen rebelse medeplichtige, maar een passagier die de weg kwijt is in haar eigen bestaan. Ze mist de middelen om autonomie op te eisen in een wereld die haar louter als gebruiksvoorwerp ziet.

Het is wrang dat dit het enige regiewerk zou blijven van Loden, die in 1980 veel te vroeg overleed. Dankzij de inspanningen van Isabelle Huppert werd dit vergeten meesterwerk decennia later herontdekt. WANDA blijft een schokkend eerlijk portret van isolatie: het verhaal van iemand die stilletjes verdwaalt terwijl ze er nog is.