Archipelago

Hoe puur je een familieportret uit ongemakkelijke stiltes? Dat moet Joanna Hogg zich hebben afgevraagd voordat ze aan ARCHIPELAGO begon. In deze film dient een vakantiehuis als het decor voor een beklemmende familiebijeenkomst. Edward (een jonge Tom Hiddleston) staat op het punt naar Afrika te vertrekken, en zijn moeder en zus hebben dit uitje georganiseerd als afscheid. Maar terwijl ze wachten op een vader die maar niet opdaagt, slaat de vakantiesfeer om in een lome, verveelde beklemming.

In haar tweede langspeler toont Hogg al haar meedogenloze, eigenzinnige stijl: statische long takes, een totaal gebrek aan filmmuziek en een bijna klinische observatie van sociale rituelen. De gezinsleden dwalen onbeholpen door het huis, gevangen in een web van beleefde Britse conventies en onderdrukte frustraties. Wanneer de spanning eindelijk barst, biedt dat geen catharsis. De ruzies ebben simpelweg weg.

ARCHIPELAGO is een vlijmscherp portret van mensen die de taal missen om echt intiem te zijn. Of juister: de film werkt zoals het schilderij dat in ARCHIPELAGO van de muur is gehaald. Het object mag dan weg zijn, de contouren blijven als een lichte verkleuring achter op het behang. Het is de tastbare aanwezigheid van een afwezigheid — van de vader die er niet is, en van de liefde die ze niet durven uitspreken.