Hard Eight

Filmgeschiedenis vertelt het verhaal van films die constant verder bouwen op elkaar. Als één hedendaagse regisseur dat weet, is het wel Paul Thomas Anderson, PTA voor professionele doeleinden. In PTA & HIS MASTERS kijken we naar de officieuze filmische voorouders van Paul Thomas Anderson. We plaatsen de regisseur – een van de grootste Amerikaanse regisseurs van zijn generatie – naast de invloeden die hij ongegeneerd citeert in zijn werk. In PTA & HIS MASTERS linken we HARD EIGHT aan Jean-Pierre Melvilles BOB LE FLAMBEUR.

Het verhaal gaat dat PTA voldoende had aan twee dagen filmopleiding aan NYU om te beseffen dat hij zijn inschrijvingsgeld beter kon besteden. Hij stopte met school en gebruikte het geld om de kortfilm COFFEE & CIGARETTES (1993) te draaien. Zijn eerste langspeelfilm HARD EIGHT is gebaseerd op die kortfilm. PTA’s ervaring met het maken van die eerste langspeler was meteen een goeie leerschool in wat het echt betekent om een film te maken. Zijn film, die PTA eigenlijk SYDNEY had gedoopt, werd opnieuw gemonteerd door de studio Rysher Entertainment en kreeg de titel HARD EIGHT opgeplakt. Na vele gesprekken mocht PTA toch zijn eigen cut van de film uitbrengen, maar enkel onder de nieuwe titel HARD EIGHT. “Making the best possible movie is only half the job when being a director,” zei PTA over die ervaring. “The other half is dealing with all the egos involved.”

De film volgt veteraangokker Sydney (Philip Baker Hall) in Reno, die alle kneepjes van het vak kent. Hij ontmoet de berooide John (John C. Reilly) in een diner in de woestijn en neemt hem onder zijn vleugels. Onder het toeziend oog van surrogaatvader Sydney wordt John een succesvolle professionele gokker. Maar daar stopt Sydneys betrokkenheid niet. Hij helpt John ook om een relatie aan te knopen met serveerster Clementine (Gwyneth Paltrow). Hun geluk is echter van korte duur wanneer slechte vrienden en onvoorziene omstandigheden hun toekomst dwarsbomen.

PTA’s eerste film komt niet uit het niets. Hij liet zich inspireren door Franse meester Jean-Pierre Melvilles BOB LE FLAMBEUR, over carrièregokker Bob die zijn surrogaatzoon de klappen van de zweep aanleert. Deze klassieke heistfilm gaf niet enkel op narratief vlak vorm aan HARD EIGHT, maar ook op stilistisch vlak. Zo zie je scènes uit BOB LE FLAMBEUR bijna verderlopen in HARD EIGHT. Bijvoorbeeld wanneer Bobs protegé in een bar wordt aangesproken op het feit dat hij zich gedraagt zoals Bob. In HARD EIGHT is het Sydney die attent gemaakt wordt op zijn invloed op John. “We share the same tastes, I guess”, antwoord die nuchter. Net zoals in HARD EIGHT neemt Bob ook een jonge vrouw onder zijn hoede en worden de vrouw en Bobs surrogaatzoon verliefd. PTA  brengt ook stilistisch hulde aan Melvilles BOB LE FLAMBEUR. In de casino lounge in HARD EIGHT tovert PTA een vibrafoonspeler, die uit de casinoscène van BOB LE FLAMBEUR lijkt weg gestapt. Ook het design van de filmposter van HARD EIGHT is gebaseerd op die van BOB LE FLAMBEUR. En waar de Franse gangsterfilm begint met diëgetisch kerkklokkengeluid eindigt HARD EIGHT met Jon Brions Clementine’s Loop, opgebouwd uit klokkengeluid. Kortom: PTA’s Sydney dankt een schuld aan zijn voorganger Bob.