Jenny

Regisseur Marcel Carné was een sleutelfiguur binnen het Frans poëtisch realisme en zijn klassiekers LE QUAI DES BRUMES (1938) en LE JOUR SE LÈVE (1939) zouden toonaangevend worden voor deze filmbeweging. Ook in zijn eerste langspeelfilm JENNY, waarin het titelpersonage een bordeel uitbaat en geconfronteerd wordt met haar levenskeuzes, vertoont de hand van de meester al een sterke connectie met het poëtisch realisme. Het schaduwspel in de cinematografie, binnenkijken in de onderbuik van de samenleving waar prostitutie en criminaliteit botvieren, gepijnigde relaties en antihelden die ondanks hun bedenkelijke keuzes toch sympathie opwekken.

Jenny leeft een dubbelleven. In de ogen van haar dochter Danielle is ze een respectabele dame, maar in werkelijkheid is de nachtclub die ze uitbaat een front voor een bordeel, gefinancierd door gangster Benoît. Wanneer Danielle na een relatiebreuk vanuit Londen terugkeert naar Parijs, tracht Jenny haar echte beroep geheim te houden. De zaken worden nog complexer wanneer Jenny’s jonge minnaar Lucien verliefd wordt op Danielle en ze samen van een nieuwe toekomst dromen. Een toekomst die enkel Jenny in de weg staat…

Met JENNY gaven Marcel Carné en poëet-scenarist Jacques Prévert een stem aan een personage dat vaak niet aan het woord komt of getypecast wordt als oude vrijster: een vrouw van boven de veertig. Zij wordt veelal afgeschreven als een nevenpersonage dat de plot moet helpen of als ludieke noot, niet als volwaardig rond personage met een vrije wil, een complex innerlijk en gemotiveerd handelen. Jenny leidt haar leven zonder scrupules, maar wenst iets anders voor haar dochter. Ze kent de pieken en dalen van het bestaan en wordt voor het moeilijke vraagstuk gezet: zichzelf wegcijferen of het geluk van haar dochter in de weg staan?