If I Had Legs I’d Kick You

Linda probeert alle ballen hoog te houden terwijl haar wereld langzaam uit elkaar valt. Haar echtgenoot is nergens te bekennen, haar kind is ernstig ziek en de muren van haar appartement komen op haar af. Wanneer ze steun zoekt bij een collega-therapeut, vervaagt de grens tussen professionele hulp en persoonlijke chaos.

Mary Bronstein schetst een rauw en soms pijnlijk grappig portret van moderne isolatie en de druk van het moederschap. Dankzij Rose Byrne in een zeldzaam intense hoofdrol voel je de zenuwslopende onrust in elke scène. Het doet denken aan de vroege koortsdromen van Roman Polanski of David Lynch, maar dan geworteld in de banale, nuchtere realiteit van ziekenhuisbezoeken en falende zorgsystemen.

Wat deze film zo relevant maakt, is de herkenbare worsteling met ‘geprofessionaliseerde empathie’. In een wereld waar iedereen betaald wordt om te luisteren, lijkt niemand echt nabij te komen. Hierdoor voelt Linda’s zenuwinzinking even tragisch als absurdistisch. Een film die de vinger precies op de zere plek van onze burn-out-maatschappij legt.