Punch-Drunk Love
Filmgeschiedenis vertelt het verhaal van films die constant verder bouwen op elkaar. Als één hedendaagse regisseur dat weet, is het wel Paul Thomas Anderson, PTA voor professionele doeleinden. In PTA & HIS MASTERS kijken we naar de officieuze filmische voorouders van Paul Thomas Anderson. We plaatsen de regisseur – een van de grootste Amerikaanse regisseurs van zijn generatie – naast de invloeden die hij ongegeneerd citeert in zijn werk. In PTA & HIS MASTERS linken we PUNCH-DRUNK LOVE aan Mark Sandrich’ SHALL WE DANCE (1937).
“I have so much strength in me you have no idea. I have a love in my life. It makes me stronger than anything you can imagine.” Wat leidt tot deze atypische en ietwat agressieve liefdesverklaring is een dolle rit die voortkwam uit PTA’s vastberadenheid om na het meer dan drie uur durende MAGNOLIA een romantische komedie te maken van negentig minuten. En dat was niet alles. De hoofdrol moest en zou vertolkt worden door komiek Adam Sandler. De reden? Sandlers film BIG DADDY is één van PTA’s favoriete komedies. “BIG DADDY had Sensitive Sandler,” verklaart de regisseur, “there’s a scene in it where he’s screaming at his father over the telephone that I used to rewind over and over. That’s when I really thought, I have to find this person. I have to work with this person.” En dat gebeurde in PUNCH-DRUNK LOVE. Op de vraag of hij verrast was dat Sandler de rol aanvaardde, merkte de regisseur fijntjes op: “I’m a good director so he knew it would be a good movie.”
Sandler speelt de sociaal onbeholpen Barry Egan. Barry haat zichzelf en zijn leven. Hij is de enige broer met zeven zussen, die hem constant belachelijk maken. Barry heeft een eigen zaak, en spendeert zijn tijd met het verzamelen van waardebonnen. Regelmatige aggressieve uitbarstingen zijn de enige uitlaatkleppen die hij heeft. Maar dan ontmoet hij de mysterieuze Lena en lijkt de wereld weer even rooskleurig. De prille romance tussen de twee wordt echter bedreigd, wanneer Barry slachtoffer wordt van een bende oplichters.
Voor PUNCH-DRUNK LOVE keek PTA naar het werk van Blake Edwards, waaronder THE PINK PANTHER (ook op ons programma!) en de absurditeit van Jacques Tati, of Jean-Luc Godards UNE FEMME EST UNE FEMME. Maar het waren de musicals van Fred Astaire en Ginger Rogers die de toon zetten voor de eigenzinnige romance. Mark Sandrich’ SHALL WE DANCE (1937) was daarbij bijvoorbeeld een belangrijke inspiratiebron. “Even though they were musicals they’re really romances more than anything else.” Die musicals hielpen de regisseur met het uitgangspunt van PUNCH-DRUNK LOVE, “They’re always about him getting with her and her getting with him, and fighting it out.” PTA brengt om zijn eigenwijze manier een onvergetelijke ode aan de klassieke Hollywoodmusical.
PUNCH-DRUNK LOVE voelt aan als een trip door de onrustige geest van ondernemer Barry, die aantoont dat liefde dan blijkbaar toch alles kan overwinnen. En ons ook nog eens kan redden. PTA’s vaste cinematograaf Robert Elswit belicht elk shot met een kaleidoscoop aan kleur. De score van Jon Brion doet bij momenten zowel barok als futuristisch aan en begeleidt het tempo van Adam Sandlers performance tot op de letter. PTA slaagt om het delirium dat gekoppeld is aan een nieuwe liefde, te vatten. Want liefde is even absurd als krachtig als onmogelijk en onmisbaar. Net zoals een harmonium dat uit de lucht valt, of puddingpotjes die de poorten openen naar een leven vol avontuur.
Onze Valentijnsfilm, op 35mm! So here we go.
