The Mysterious Gaze of the Flamingo
In een afgelegen Chileens mijndorp in 1982 groeit de elfjarige Lidia op aan de rand van de samenleving, omringd door een hechte, liefdevolle queer gemeenschap. Onder de vleugels van de krachtige Mama Boa en haar gekozen moeder, de zorgzame Flamingo, vindt ze een thuis. Buiten die veilige kring nemen angst, onwetendheid en geweld echter steeds nadrukkelijker de overhand.
De mijnwerkers, geïsoleerd in het dorre woestijnlandschap, zoeken hun enige ontsnapping in het cabaret van Mama Boa. Daar brengen zij en haar flamboyante performers — in de terminologie van die tijd “travestieten”, die zichzelf met vrouwelijke voornaamwoorden benoemen — dans, lip-sync en verleiding voor een publiek van eenzame mannen. Maar die aantrekkingskracht slaat moeiteloos om in afkeer. Wat ’s nachts begeerd wordt, wordt overdag ontkend en bestraft.
Wanneer een mysterieuze “ziekte” de ronde doet, zogenaamd overgedragen via een intense, verlangende blik, escaleert de paranoia. De vrouwen worden gestigmatiseerd als bron van besmetting, en wat begint als bijgeloof groeit uit tot controle, vernedering en geweld. De spanningen lopen zo hoog op dat een terugkeer naar het oude evenwicht onmogelijk wordt.
In zijn bekroonde langspeeldebuut — winnaar van de Un Certain Regard-prijs in Cannes — creëert Diego Céspedes een zintuiglijke en eigenzinnige moderne western, ergens tussen poëzie en absurdisme. Tegen een decor van stof, hitte en dreiging ontvouwt zich een verhaal waarin verlangen en afwijzing, liefde en geweld, voortdurend in elkaar overlopen. Wat aanvankelijk de contouren heeft van een wraakwestern, ontwikkelt zich tot een gelaagd pleidooi voor empathie en menselijkheid.
De film wordt gedragen door een mix van professionele en niet-professionele acteurs, met een opmerkelijke aanwezigheid van transvrouwen en drag performers. Hun spel is rauw, direct en ontwapenend, en verleent het geheel een zeldzame authenticiteit. Ze brengen een gemeenschap tot leven die tegelijk kwetsbaar en veerkrachtig is, speels en strijdlustig.
Door Lidia’s blik ontvouwt zich een wereld waarin kijken nooit onschuldig is. Wat betekent het om werkelijk gezien te worden — en hebben we de moed om elkaar aan te kijken zonder oordeel?
“I’d like (the film) to be a reminder of how important it is to look at faces that don’t look like our own — especially in these dark times we’re starting to live through.” – Diego Céspedes
