Zama

Hoe verbeeld je de totale stilstand? Na haar bejubelde portretten van verwarde vrouwen zoals LA CIÉNAGA richt de Argentijnse regisseur Lucrecia Martel haar vizier op een man die langzaam oplost in de tijd. In het achttiende-eeuwse Argentinië wacht de Spaanse ambtenaar Don Diego de Zama in een desolate koloniale post op een brief van de koning die hem naar Buenos Aires moet halen. Maar de brief komt niet. Wat volgt is geen lineair verhaal, maar een koortsachtige uitputtingstest.

Bij Martel wordt wachten een fysieke ervaring. De tijd staat niet stil, maar wordt elastisch: jaren krimpen ineen tot een middag, terwijl een enkel moment van verveling eindeloos lijkt te duren. De geluiden van de jungle zwellen aan, de hitte wordt voelbaar en de koloniale bureaucreatie verandert in een absurde, hallucinante droom. Zama verliest niet alleen zijn geduld, maar ook zijn grip op de realiteit, totdat hij zichzelf in een wanhopig en gewelddadig avontuur stort.

ZAMA is cinema die je niet simpelweg bekijkt, maar ondergaat. Of zoals Lucrecia Martel het zelf samenvat: “Voor mij is niet de plot het belangrijkste van een film, voor mij is belangrijk dat een film een belevenis is, een reis.”