Riso amaro
Producer Dino De Laurentiis en regisseur Giuseppe De Santis creëerden met RISO AMARO (of BITTER RICE) één van de weinige films die zowel aan de categorieën neorealisme als pulpfictie ontlenen, met elementen van melodrama, thriller en misdaadfilm. RISO AMARO heeft veel te vertellen over de erbarmelijke omstandigheden waarin de onderbetaalde mondine, rijstveldwerksters, moesten oogsten en overleven, maar doet dit in de vorm van een heistfilm met overtuigende slechterik, femme fatale en passionele driehoeksverhouding.
Silvana Mangano portretteert een van de honderden vrouwen die dag in dag uit zwoegden in de rijstvelden van de Povlakte. Ze wordt door twee mannen het hof gemaakt: de respectabele Marco en de voortvluchtige dief Walter. De keuze die ze maakt zal niet enkel invloed hebben op haar leven, maar ook op het leven van alle arbeidsters in de vallei.
Mangano werd gecast in haar eerste hoofdrol omdat ze de casting agent deed denken aan een ‘Italiaanse Rita Hayworth’. Haar tegenspeelster, de Amerikaanse Doris Dowling, was na WOII naar Italië geëmigreerd om haar acteercarrière nieuw leven in te blazen en vertolkt overtuigend een dievegge die tot inzicht komt. Italiaans voetballer Raf Vallone maakte een succesvolle overstap naar acteren en zijn vertolking van Marco lanceerde een internationale carrière, met rollen in o.a. Sidney Lumets A VIEW FROM THE BRIDGE (1962) en Francis Ford Coppola’s THE GODFATHER PART III (1990).
De Santis bedacht het concept voor zijn tweede film toen hij terugkeerde van Parijs en in het centraal station van Milaan wachtte op zijn aansluiting, samen met een menigte uitgelaten mondine op weg naar huis na weken werk in de rijstvelden. Op dat moment besloot De Santis een film te wijden aan de vrouwen die hij op het treinstation kruiste. De openingssequentie van RISO AMARO is zelfs een één-op-één ode aan dat moment.
Wat RISO AMARO doet opvallen, is de focus op het werk en leven van vrouwen. De scènes in de rijstvelden zijn zo realistisch dat ze kunnen doorgaan voor documentairebeelden. Met zijn lange takes, focus op het ‘echte’ leven van de rijstveldwerkers, locatieshoots en sociale problematiek werd RISO AMARO een atypische mijlpaal binnen de naoorlogse Italiaanse cinema en de neorealistische beweging, mét ode aan de Amerikaanse filmcultuur en -genres.
